Η μέρα ξεκινά ακολουθώντας το τέμπο μιας ξεκούρδιστης βρύσης
Δεν υπάρχουν δείκτες στο δωμάτιο
Μόνο μία ακαθόριστη αίσθηση ότι ο χρόνος φεύγει
Βιαστικό πλύσιμο και η βρύση σωπαίνει…
Κάτι στο πρόσωπο έχει αλλάξει
Μένουν τα μάτια μπροστά από τον καθρέπτη να ψάχνουν τη διαφορά και τα πόδια τρέχουν ξυπόλητα προς τη ντουλάπα
Όλα φαίνονται δανεικά και άγνωστα
Μένει το σώμα να θυμηθεί και τα ξυπόλητα πόδια στέκονται μπροστά από το ψυγείο
Οι γεύσεις δεν υπήρξαν λες ποτέ
Μένει το στόμα να φοβάται και τα ξυπόλητα πόδια τρέχουν να προλάβουν
η πόρτα ανοίγει και απειλεί με ένα φως που απλώνει εικόνες και δρόμους
τα ξυπόλητα πόδια στέκονται αρχικά δειλά πάνω στην άσφαλτο, στη συνέχεια αποφασισμένα
αρχίζουν να βαδίζουν αργά, γρήγορα, βαδίζουν όλο και πιο γρήγορα
Καίει , καίει πολύ, θυμίζει άμμο , στάσου δεν υπάρχουν μάτια να κοιτάξουν , στόμα να πεί όχι , σώμα να νιώσει…
είναι άμμος , είναι άμμος που δίπλα σκάει το κύμα
Το γρήγορο περπάτημα γίνεται τώρα τρέξιμο
Βουβό , χωρίς λαxάνιασμα, χωρίς εμπόδια
Γρήγορο , πιο γρήγορο , πιο ενάλαφρο , πιο … τίποτα…
Αέρας
Τα ξυπόλητα πόδια κόκκινα από την έξαψη βλέπουν τον κόσμο από ψηλά
Πιο ελεύθερα από ποτέ , αιωρούνται , αυξάνουν ταχύτητα , νιώθουν μία περίεργη χαρά μέσα στα σύννεφα…
Και ψάχνουν ουρανό , κι’άλλον ουρανό…άλλον ουρανό…
….δεν υπάρχουν δείκτες μέσα στο δωμάτιο
Μόνο μία ακαθόριστη αίσθηση ότι ο χρόνος φεύγει,
Ένα παρατημένο σώμα χωρίς πόδια , ένα στόμα χωρίς γεύση και μάτια γεμάτα απορία …
Και κάπου μέσα στο σπίτι μία βρύση θυμήθηκε πάλι ένα τραγούδι , κι’άρχισε να το μουρμουράει…
Ταπ ταπ ταπ….
80g's stories 