80g’s stories

Posted in Uncategorized on 1965-05-15 by 80gs

Κοίταξα την πόρτα να ανοίγει, τρόμαξα και δεν αντέδρασα.
Μυρίζει φθινόπωρο σχεδόν πάντα πριν το καλοκαίρι . Οι μυρωδιές λυγίζουν πάνω από τα σκεπάσματα .
Κουρασμένες από τον αιώνιο ύπνο του χειμώνα δε ξέρουν που να σταθούν, τι ανάμνηση να φτιάξουν .Οδηγάω στη σειρά όπως πάντα. Χαιρετώ με δεξί φλας, κλείνω το μάτι με το αριστερό.
Αν νευριάσω θα πάω φόρα και θα τρυπήσω τα μπροστινά αυτοκίνητα, θα γίνω ράμφος και μετά θα χαθώ πιο ψηλά από το πάνω του ουρανού, εκεί που η θάλασσα δε φτάνει να πάρει λίγο από το χρώμα.
Η πόρτα έχει μάτια, κοιτάνε πότε τρομαγμένα και πότε με χαρά.
Προσποιούμαι το υπερβολικό, το τραβάω από τα μαλλιά και μετά απορώ. Η πορτά δε μιλάει , μόνο κοιτάζει , πότε πάει να κλείσει και πότε ανοίγει λίγο περισσότερο.
Με λες Αλικάκι και μετά μου σπας τ’αρχίδια, και μετά βλέπεις τα νεύρα μου να γίνονται πιο σγουρά από τα μαλλιά μου, πιο τεντωμένα από τις χορδές αυτής της κιθάρας που όλο περιμένει.
Η πόρτα αρχίζει και μιλάει, ακούω συγκεντρωμένη, χαμογελάω. Το ήξερα ότι το σπίτι με παρατηρεί, ζει και αναπνέει.
Κάπου ανάμεσα σε ιδρώτα και σκέψεις κάποιοι λένε κάτι για οικογένεια, μιλάνε για πρόγραμμα, μιλάνε για χρόνια…περνάνε χρόνια και όσο τους ακούω. Απλοί κανόνες γραμματικής και ουσίας, δεν συνδυάζονται κάποιες λέξεις μεταξύ τους, δε φταίνε οι λέξεις, φταίει το νόημα .
Δε βγάζω νόημα, αλλά η πόρτα βγάζει σιγά σιγά χέρια, θέλω να την αγκαλιάσω, να ανοιγοκλείνουμε παρέα κάθε που θα φυσάει και να γελάμε μαζί με τις κουρτίνες. Σκέψου μουσική με τρίξιμο και ήχους, μπορεί να ξυπνήσει και ο καναπές και να διαλέξει πια πολυθρόνα γουστάρει περισσότερο.
Η άλλη τι θα κάνει λες?
Κοιτάζω τις λέξεις να βαριούνται. Θέλουν κάτι παραπάνω, να βγάλουν και αυτές χέρια να έρθουν και να γραπωθούν πάνω μου, να φτιάξουμε χάρτες και χώρες και χορτάρια, έχεις προσέξει ότι οι περισσότερες λέξεις που ξεκινάνε από χ έχουν μέσα το ρ? χέρι, χορτάρι, χωριό, χορταίνω, χαραματα, χρειάζομαι, χειρίζομαι, χλευάζω. Να μια εξαίρεση, να ο κανόνας..Χοίρος, χέρι, χρόνος… η πόρτα σωπαίνει βγάζει πόδια και κάνει να φύγει. Ας φύγει ποτέ δεν την χρησιμοποιούσα πραγματικά άλλωστε μόνο όταν προσποιούμουν το φυσιολογικό ξυπνάω-πάω δουλειά-γυρίζω μετά από χρόνια. Tα χιόνια δεν έχουν ρ …

Αν ποτέ φύγω χωρίς την πόρτα θα ξέρει κανείς που να με βρει?

80g’s stories

Posted in Uncategorized on 1965-05-15 by 80gs

και κείνο το αεροπλάνο που πετούσε μακρυα από το κοπάδι που έγραφε κύκλους στον αέρα,
φάνηκε μονάχο μόνο μια στιγμή
είχε κάπου να φτάσει ήταν αποφασισμένο

δεν ήταν μόνο
είχε γεμάτο το μυαλό
είχε σκοπό

80g’s stories

Posted in Uncategorized on 1965-05-15 by 80gs

Αν γράψω για σένα θα πάψεις να υπάρχεις
θα μείνεις πάνω στο γυάλινο φύλλο να κιτρινίζεις
να γίνεσαι βροχή και να στάζεις γράμματα πάνω στο χώμα
αν γράψω για σένα θα μείνεις στο πάνω στο τσάκισμα να γλυστράς, να υπάρχεις μη
λέω λέξεις αυστηρές και τελειωμένες συνέχεια
να τις ακούω
να με πείθουν ,
να ακούω.μόνο αυτές τις λέξεις.οι άλλες δε μου μιλάνε.με εκνευρίζουν.
θέλω να ακούω καθαρά μόνο αυτές που λέω εγώ
σαν την ανάσα αυτού που τρέχει πάνω κάτω και βιάζεται χωρίς να υπάρχει λόγος
να γίνει το κεφάλι μου ηχείο και να ακούω καθαρά αυτά που αποφεύγω
να μη φτιάχνω βήματα
μόνο λέξεις
μη μιλάς
άσε να μιλήσω τώρα εγώ
είσαι φασαρία πάψε λίγο
άσε να με ακούσω

80g’s stories

Posted in Uncategorized on 1965-05-15 by 80gs

Tα παιδιά μεγάλωσαν ,

έκαναν όνειρα και τα άφησαν παρακαταθήκη σε παλίρροιες μελλοντικές

τα αγόρια έγιναν άνδρες, τα κοριτσια γυναίκες, κάποια μπερδεύτηκαν και είπαν να αλλάξουν όλα όμως ξέχασαν το αεροπλάνο με τις μπαταρίες

ξέχασαν τον διάδρομο με τα φαντάσματα, ξέχασαν τον όμορφο φόβο

τα παιδιά μάζεψαν σε μία γωνιά τα πόδια και τα χέρια τους και δίπλωσαν εκεί όλο τους το αύριο

τα παιδιά μεγάλωσαν και ξέχασαν ότι γενήθηκαν, ότι περπάτησαν, ότι μίλησαν

τα παιδιά νομίζουν πια ότι φύτρωσαν δέκα-είκοσι-τριάντα κάτι

και νομίζουν ότι θα μείνουν για πάντα τόσο

τα παιδιά μεγάλωσαν και μετράνε μέρες για την άδεια, όχι παγωτά, όχι μπάνια

τα αλητάκια έγιναν υπάλληλοι, ίσως και αλήτες αλλά κανένας ποτέ και καμία δεν εμεινε αλητάκι

μου λείπουν τα παιδιά

αυτά που ζωγραφίζουν μόνο στην άμμο και αν προλάβεις να δείς τη ζωγραφιά

αυτά που γελάνε επειδή ξέρουν πως η λάσπη φευγει από τα πόδια και από το χαλάκι

αυτά που τρώνε καρπούζι με όλο τους το σώμα

που μετράνε με τα δάχτυλα, που πέφτουν από το ποδήλατο,

που αγαπάνε το απέναντι κορίτσι και κλαίνε όταν φεύγουν, που ντύνουν τα βιβλία με πλαστικό

που δεν έχουν κινητό

που έχουν βιβλία, που έχουν φαντασία

που έχουν μάτια και βλέπουν μου λείπουν ….

πόσο μου λείπουν

80g’s stories

Posted in Uncategorized on 1965-05-15 by 80gs

Αν σου δείξω το πραγματικό φεγγάρι θα με πιστέψεις?

80g’s stories

Posted in Uncategorized on 1965-05-15 by 80gs

είμαι το 10% του που …

είμαι το 59% του ίσως …

είμαι και το 35% του  ναι μεν… το 67% του αλλά δεν …

το 85% που θα ήθελε…

το 44% που δε μπορεί..

το 38% που κόλλησε σε μία στροφή.. το 79% που ξέρει

το 1% που δε θα πει ..

το 75% των ανω των …

ένας αριθμός που προσθέτει στις σελίδες αυτών που τους χειρίζονται με αδιαφορία

είμαι ένας αριθμός τόσο αδιάφορος που αλλάζει λίστες ανάλογα με την ερώτηση

ένας αριθμός που κάνει το πρόβλημα πιο μεγάλο κατά 0,0000…0000,34123,12`1133

ένας αριθμός που κανείς δε θα μετρήσει αν δεν υπάρχει η σωστή ερώτηση

90,34 σου λέω

βρες το πρόβλημα

 

80g’s stories

Posted in Uncategorized on 1965-05-15 by 80gs

όταν θα ερθεις θα μαγειρέψω 10 χρόνια, θα κάνουμε μία σαλάτα που αντί για πιάτο θα έχει ένα κούφιο καρπούζι και αντί για λάδι θα έχει ρούμι διαλεχτό.

θα φωνάξουμε τους φίλους μας να μεθύσουν με αναμνήσεις που μόλις θα έχουμε φτιάξει και όταν θα μου κρατάς το χέρι θα εξαφανίζονται όλες οι γραμμές μία μία γιατί αυτές οι περιπέτειες θα έχουν τελέψει

όταν θα έρθεις θα έχεις έρθει για να μείνεις. θα με κοιτάς και θα γίνομαι πανσέληνος να μη βλέπεις τίποτα άλλο και θα χαμογελάς όπως εκεί που τσιμπούριασα και μετά έλεγα δε θα μείνω ποτέ μόνη.

Θα σε κοιτάω και θα χαμογελάω σα να μην έχω πρόσωπο γιατί τι να το κάνω αφού θα έχεις πια καθαρίσει το τζάμι και θα έχει γίνει αόρατη η βιτρίνα

θα μετράμε παιδιά και ας είναι των άλλων.

θα είναι όλα δικά σαν δικά μας γιατί πρέπει όλα να σου μοιάσουν θα λέω και ας έχουν τη ματιά μου θα λες

όταν θα έρθεις θα είμαι εδώ

θα απαντήσω

μπορεί να ανοίξω πριν χτυπήσεις μη μπερδευτείς και τα μπερδέψεις

αλλά μην είσαι όχι εσύ … να είσαι εσύ και να έρθεις

έλα