σκάω

ψάχνω να βρώ το φερμουάρ που με κλείνει μέσα σε όλο αυτό που οι άλλοι φωνάζουν με το ίδιο όνομα τόσα χρόνια και να φύγω αλλά τίποτα…

ψέμματα είπα…δεν έχω το ίδιο όνομα τόσα χρόνια…αλλάζει ανάλογα με το ποιός το συλλαβίζει..

κάποιες φορες μου αρέσει τόσο να το ακούω…

άλλες φοβάμαι και κρύβομαι…

σκέφτομαι τη μυρωδιά του μανταρινιού όταν το διαβάζει η γλώσσα μου σελίδα σελίδα και χαμογελάω..κάποιος νομίζει ότι προσπαθώ να είμαι ευγενική…σχεδόν ποτέ δε προσπαθώ..σχεδόν ποτέ δεν είμαι ..είμαι όμως ό,τι σκέφτομαι..

ακούω το ίδιο τραγούδι όλη μέρα και δε με νοιάζει … αυτή η μέρα δεν έχει 24 ώρες έχει 6.47 Χ κάποιες άπειρες φορές

ας μην την πούμε Κυριακή σήμερα γιατί δεν αντέχω την σκέψη της Δευτέρας ας την πούμε 6.47Χπολύ…

ας μην την πούμε τίποτα … ας μην πούμε τίποτα γενικώς …ας μείνουμε βουβοί μπροστά από μία οθόνη βωβού κινηματογράφου και ας τρεμοπαίζει μόνο το φως για λίγο…για 6.47χόσο χρειάζεται για να γίνουν όλα απλά ξανά