To αγόρι προσπάθεί να εντυπωσιάσει την κοπέλα με τα βιβλία που έχει διαβάσει..φυσικά όλα Νίτσε …χαμογελάω και τους προσπερνάω.

κρύο..

μία κοπέλα φοράει ένα τιγρέ μπουφαν, κρατάει αγκαζέ την φίλη της που φοράει ένα ίδιο τιγρέ κολαν και προχωράνε στη Ναυαρίνου…

οκ μπορεί να τους φαίνομαι πιο περίεργη..

πιο κεί 4 τύποι αφού ήπιαν ότι καπνίζεται και κάπνισαν ότι πίνεται παίζουν κιθάρα στο δρόμο..νομίζω δεν βλέπουν τίποτα γύρω παρά μόνο τις χορδές..

θυμάμαι κάτι αστέρια που ένα καλοκαίρι ήταν πέτρες κρεμασμένες στον ουρανό..χαμογελάω και συνεχίζω…

έχω ξεχάσει το κρύο

σκέφτομαι έναν κόσμο που θα μπορούσαμε να  πούμε ο ένας στον άλλο φράσεις τύπου ” γουστάρω να πάμε για φαγητό, για ποτό και μετά να πηδιόμαστε σα τα σκυλιά όλο το βράδυ “και να μην είχε σημασία η απάντηση…

Σε αυτόν τον κόσμο δεν θα υπήρχαν τετράδια, μολύβια και τσαντάκια με τον μικρό πρίγκηπα αλλά καρδιές γεμάτες με τις προτάσεις του.

και στους δρόμους θα υπήρχαν ηχεία που θα ακουγοταν στα σιγά η μελωδία..και δε θα είχε η οδός όνομα Τσιμισκή, θα ήταν η οδός jazz, η Εγνατία θα ήταν ελαφρολαϊκή η Προξένου Κορομηλά δήθεν έντεχνη κτλ.

Δε θα δούλευε κανείς υπερωρίες για να γεμίσει ένα γαμοβιογραφικό παρά μόνο γιατί σκέφτεται το παρακάτω από το εδώ ..

οι ματιές θα ρουφούσαν όλα τα χρώματα και αυτά θα γίνοταν όλο και πιο έντονα..

Σκέφτομαι έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνεις … και θα με πεις Αλίκη πάλι αλλά δε γαμιέται?

just imagine…